kişisel izlenimler

Ben aslında neşeli bir insanım. Valla. Çok gülerim, eğlenirim, insanlar da sıkılmaz yanımda, eğlenceli bi insan olarak bilinirim hatta.
"Ne kadar güler yüzlüsün!" çok sık duyduğum bir cümledir mesela.
Yapmacık da değil. Ben gülmeyi severim, eğlenmeyi severim. İnsanları eğlendirmeyi severim.

Ah ama kendi içime dönünce depresif kısım görünmeye başlar. Olaylar üzerinde çok düşünüyorum çünkü, incecik kısımlara takılıp kalıyorum.

Yıllarca günlük yazdım durdum. Günlük dediysem, hergün değil de, işte kendimce önemli olaylar olduğunda.

Sonra bir baktım. Ne zaman üzgünsem, mutsuzsam sayfalar dolusu yazmışım. Mutluluklarımı küçük paragraflarda sınırlamışım.
İçimi dökmem gerekiyorsa yazmak çok iyi geliyor bana. Hiç bir şey yapamazsam sahipsiz mektuplar yazarım. Yazdıkça akıp gidiyor çünkü.
Mutluyken tam tersi. Üzülüyorum. Çünkü zaman geçtiğinde yazdıklarım hep depresif şeyler oluyor. Oysa ben okudukça tekrar gülümsediğim yazılarım da olsun istiyorum.


Ne yazmak için başladım, nereye geldim yine yaa.. Bu blogda da öyle oldu. Genellikle şikayet ediyorum, dert yanıyorum bir şeylerden. Çoğunlukla öyle durumlarda yazıyorum.
Bir önceki postu yazdım yazdım, sonra da pişman oldum.

Halbuki yazacak ne güzel şeylerim var. Var ama ben ufacık bir yorgunluk ve bezginlik anında her şeyi unutup şanssızlığıma inanıp, küsüyorum.

İşte yani, bu post bunun içindi, özet olarak, ben aslında o kadar da mutsuz değilim blog.


Mutlu ve güzel günlere...

kia kia kia

Çok sıradan bi reklam biliyorum ama izlemeyi seviyorum. Kia Kia Kia!!!

Şimdi daldan dala atlıyıcam birazdan.
Pazarlama iletişimi eğitimi aldım. Reklamları izlerken artık, bu reklamın içgörüsü nedir, yok efendim marka karakterine uygun mu, ne hissettim, beynim ne diyo vs vs topiklerle izliyorum reklamları.

Bu reklam da böyle sıradan mıradan ama nasıl mutlu oluyorum izlerken. Perhaps perhaps perhaps'ın müziğini Türkçe sözlerle kullanmışlar. Ama o değil mutlu eden beni. Şarkıyı mutlu ve neşeli söyleyen insanlar.
Ağızları kulaklarında söylüyor reklam filmindeki oyuncular şarkıyı.
Bence mutluluğun en çok hissedildiği durumlardan biridir ağız kulaklardayken şarkı söylemek.

Nil Karaibrahimgil'i de bu yüzden çok severdim ilk zamanlarında. Bütün şarkılarında hissiyatı dudaklarından çıkan sesin tınısıyla anlaşılıyordu. Hala da öyle sanırsam..

Hani şimdi facebookta ordan oraya dolanan bi şarkı var ya ZAZ - Les Passants, hani sokak performansı.
Nasıl mutlu kız şarkıyı söylerken, eminim izleyen herkes bi yerden sonra farketmeden gülümsemeye başlıyodur.
Ben her seferinde salak bi sırıtışla tamamlıyorum şarkıyı.

Böyle hisseden başkaları da vardır di mi? Çok güzel bir duygu

mutlu olmak varken bu dünyada

Hayat ne kadar garip.

Aslında garip değil yaa, insan kendini motive etmeyi bilsin sadece. Bir de biraz, soruna ya da sorunlardan en azından birine yönelip çözüm bulmaya çalışsın.
Daha sonrasında serviste eve giderken kurulan birkaç küçük hayalle mutluluktan ağlama raddesine gelmiş olduğuna şaşıyorsun. Ya da Allah’a şükrederken buluyorsun kendini ve yalvarırken “Lütfen korumama yardım et elimdeki güzellikleri” diye.

Veya şaşırtıcı bir şekilde az olan trafikte eve 15 dakika erken gitmek kocaman bir gülümseme yaratıyor yüzünde. Hergün 1 buçuk saat süren yol o gün 1 saat 15 dakika sürmüşse akşamın en az 1 saat uzamış gibi geliyor çünkü sana.

Sonra bir bakmışsın gece huzurla uyumaya başlıyorsun. Hani nerde sabahki sıkıntı? Uçmuş, ne güzel.
Yeterki sıkıntının uçmasını iste, o bir şekilde gidiyor.

Kendini motive edebilen bir insan değilim, hiç değilim hem de. Karamsarım, bardağın boş kısmını görmekte, kuşkularla kendini yemede üzerime yok.

Ama bazen, saçmasapan bir olay ya da sadece O’nu çok sevdiğimi bir kez daha hissetmek bile motive ediyor beni. O zaman kendimden umutlanıyorum.

İçim yeşeriyor…

Çünkü kendine iyimser bir gözle bakmaktan daha kolay bir mutluluk yolu yok dünyada.